شبکه ورزشی ایران

احساس کردم درون سکوت چال شده‌ام…». این یک نوع پارادوکس احساسی درباره نوار پیروزی‌های بیانکونری است. یوونتوس باز هم بر صدر جدول تکیه می‌زند و ۳ امتیاز هر نبرد را به مصداق چیدن میوه‌ای از درخت در داخل سبد سیاه و سفیدش قرار می‌دهد اما بدون حضور کاپیتان آلکس.
قطار تورین در هیچ ایستگاهی زیاد معطل نمی‌کند و ما نمی‌دانیم «آله» در کدام «لاین» به کوپه برنده‌ها ملحق می‌شود. شاید توقع زیادی باشد اگر از کسی بخواهیم تا درک‌مان کند یا اینکه به پاس زحمات گذشته لحظه‌ای از تصمیم رفتن و رها کردن صرفنظر کند، اما هیچکدام از این فرضیات را نمی‌توان برای مجموعه‌ای به کار برد که در حال پوست انداختن است. آنها فقط می‌توانند بگویند: «خب، آله ما منتظرت می‌مانیم ولی بدون تو نیز به راهمان ادامه می‌دهیم.» این موضوع واقعا یک چالش و یک پارادوکس احساسی است… شادی و سرور به دلیل پیروزی‌های ادامه‌دار پسران تورین یا افسوس از مصدومیت دل پیرو. به همین دلیل است هر از گاهی ترسی در وجودمان رخنه می‌کند که آیا مهره‌ای هست تا جای «وزیر» فرارا را بگیرد و آنها تا کجا می‌توانند در خانه‌های سیاه و سفید شطرنج کالچو پیشروی کنند؟

نه، هیچکس نمی‌تواند جای شما را بگیرد. هر کسی سر جای خودش قرار خواهد گرفت و این را گذر زمان ثابت خواهد کرد. حتی اگر ظاهر امور برخلاف میل‌تان باشد، ظاهر امور در یوونتوس اینگونه نشان می‌دهد که پسران بیانکونری به سرکردگی مستر فرارا بدون آلکس در حال تاخت و تازند، اما قلب‌شان هنوز برای حضور کاپیتان به تپش می‌افتد. فکر می‌کنید چرا این رابطه هنوز برقرار است، شاید بد نباشد به گوشه‌ای از دست‌نوشته‌های جدید «ناپلئون هیل» اشاره کنم: «سعی کن مثل خورشید زیاد نور افشانی نکنی چون همه از نورت استفاده می‌کنند ولی نگاهت نمی‌کنند اما به جای آن مانند ستاره باش با نوری مشخص تا همه در خلوت شب‌هایشان از تو سود ببرند.» خب، پس بی‌دلیل نیست که او ستاره بیانکونری نام گرفته و در جای دیگر باید به مثل زیبایی از آفریقایی‌ها اشاره کنیم که می‌گویند: «هر روز صبح در آفریقا وقتی خورشید طلوع می‌کند یک غزال شروع به دویدن می‌کند و می‌داند سرعتش باید از یک شیر بیشتر باشد تا کشته نشود.» و مهم نیست که قهرمان داستان ما غزال باشد یا شیر، مهم این است که با طلوع خورشید باید دویدن را شروع کند و ما نیز امیدواریم که آلکس برای بازی آینده دویدن را شروع کند

.

یووه بدون آلکس

چیرو فرارا در چند بازی اخیرش به غیر از آخرین دیدارش برابر بوردو در لیگ قهرمانان از سیستم ۲-۱-۳-۴ استفاده کرده است، روشی که در آن مرکز قدرت تهاجمی‌اش به راس پایینی مثلث خط حمله یعنی دیه‌گو ختم می‌شود، بازیکنی کاملا فیزیکی که در بوندس‌لیگا آبدیده شد و حالا با اضافه کردن چاشنی تکنیک منحصر به فردش مهره باارزشی برای یوونتوس به حساب می‌آید. درست یک خط جلوتر آمائوری و یاکوئینتا که آنها نیز مهاجمانی با خصوصیات فیزیکی هستند و درگیرانه بازی می‌کنند، حضور دارند. البته دیوید ترزگه در یکی، دو بازی اخیر به صورت فیکس کنار یاکوئینتا قرار گرفته است و درست پشت سر دیه‌گو هافبک‌های یووه به سرکردگی فیلیپه ملو کاملا او را حمایت می‌کنند. البته در بازی با لیوورنو فرارا ترکیب تیم را دستخوش تغییراتی کرد ولی شاگردان او هنوز در صدر جدول قرار دارند.

منتظر بازگشتت هستیم

خواسته من بازگشت و دیدن دوباره آلکس دل‌پیرو در میادین فوتبال است. جووانی کوبولی این جمله را بیان می‌کند و مطمئنا می‌داند که این خواسته همه تیفوسی‌های بیانکونری‌ است.

مرد شماره یک یووه که همچون تیفوسی‌ها از مصدومیت ستاره‌های تیم نگران و ناراحت است در سخنانی از ابراز امیدواری خود برای بازگشت و دیدن دوباره آلکس گفت: «می‌خواهم بار دیگر آلکس را در حال فوتبال بازی کردن ببینم. تا این لحظه دل‌پیرو نتوانسته بانوی پیر را در رقابت‌های فصل همراهی کند و حالا من انتظار دارم هر چه زودتر کاپیتان را در ترکیب ببینم».اما سباستین جووینکو دیگر مهره‌ای است که مدیر از او یاد می‌کند: «او یک بازیکن بزرگ است. برابر لاتزیو نمایش زیبایی از او دیدم. در مقابل بوردو خوب بود اما زیبایی دیدار گذشته را نداشت. ما بازیکنان بزرگ و شایسته‌ای داریم و همین مساله فرارا را از دردسرهای احتمالی دور می‌کند»